Suriye’deki Ateş Yeniden Harlandı: 90’larda Göçle, Yoksullukla ve Kapanan Fabrikalarla Bedel Ödeyen Bölge Aynı Kâbusun Türkiye’ye Sıçramasından Korkuyor
Suriye’de artan şiddet ve çatışmalar, Türkiye’nin güney ve doğu illerinde derin bir endişe yarattı. Barış umutlarının yeniden filizlendiği bir dönemde yaşanan gelişmeler, bölge halkına 1990’lı yıllarda yaşanan zorunlu göçleri, yoksulluğu, kapanan fabrikaları ve kayıp kuşakları yeniden hatırlattı.
Bölgede yaşayan yurttaşlar, Suriye’deki çatışmaların Türkiye’ye sıçramasının yalnızca güvenlik değil, aynı zamanda ağır bir toplumsal yıkım anlamına geleceğini dile getiriyor. O yıllarda boşaltılan köyler, dağılan aileler, üretimin durmasıyla işsiz kalan binlerce insan hâlâ hafızalardaki yerini koruyor. Bugün yeniden benzer bir sürecin yaşanmasından ciddi endişe duyuluyor.
Geçmişte yaşanan çatışmaların ardından milyonlarca insan göç etmek zorunda kalmış, bölge illeri ekonomik olarak çökertilmiş, tarım ve hayvancılık büyük darbe almıştı. Kapanan fabrikalar, umudunu kaybedip büyükşehirlere göç eden gençler ve derinleşen yoksulluk, bölgenin kaderi haline getirilmişti. Bölge halkı, yeni bir çatışma döneminin bu yaraları daha da derinleştireceğini vurguluyor.
Barış sürecinden en fazla umut besleyen kesimlerin başında ise anneler geliyor. Diyarbakır Anneleri ve Cumartesi Anneleri, yıllardır evlatlarını kaybetmenin acısıyla adalet arayışını sürdürürken, “Artık analar ağlamasın” diyerek barış çağrısını en güçlü biçimde dillendiren kesimler arasında yer alıyor. En ağır bedelleri ödeyen anneler, başka ocaklara ateş düşmemesi için acılarını içine gömdü.
Annelerin bu sessiz ama güçlü duruşu, barış talebinin toplumdaki karşılığını açıkça ortaya koyuyor. “Yeter ki başka analar ağlamasın” diyerek susmayı seçen anneler, barış sürecinin korunmasının hayati önem taşıdığını her fırsatta dile getiriyor.
Suriye’de yaşananların Türkiye ile doğrudan insani bağları da krizi derinleştiriyor. Çatışmalardan etkilenen birçok kişinin akrabalarının Türkiye’de yaşadığına dikkat çekilirken, sınırın öte yanında yaşanan her acının bu ülkede de karşılık bulduğu ifade ediliyor. Bu durum, yaşananların yalnızca dış politika başlığıyla ele alınamayacağını gösteriyor.
Bölge halkının talebi net: Çatışmalar derhal sona ermeli, barış ve kardeşlik ortamı yeniden tesis edilmelidir. Aksi halde, 1990’lı yıllarda yaşanan zorunlu göçlerin, yoksulluğun ve toplumsal travmaların yeniden yaşanmasından ciddi biçimde endişe ediliyor.
Toplumun ortak beklentisi ise değişmiyor: Silahların değil sözün konuştuğu, annelerin ağlamadığı, göçün ve yoksulluğun kader olmadığı bir gelecek.
